Στο κέντρο της σκηνής.

 Τα δάκρυά μου στα χαρτιά έγραψαν ένα σενάριο, ερμήνευσα το θέατρο της ζωής μου και ένιωσα σαν τον ηθοποιό που ο πιο πιστός οπαδός του κατέληξε να ξεχάσει.

Η παράστασή μου τελείωσε χωρίς ούτε ένα χειροκρότημα, χωρίς συγχαρητήρια ή καλά λόγια, κανένας θεατής δεν είδε πώς όταν έπεσε η αυλαία και η ψυχή μου βούρτσισε το έδαφος, μόνο που ήμουν στο κλείσιμο της ζωής μου μελετώντας από τη σκηνή τις χίλιες άδειες θέσεις.

Ήταν καλύτερα έτσι, το κοινό δεν παρακολουθεί το θέατρο για να δει αξιοθρήνητες παραστάσεις, και μόνο στις ταινίες το τέλος είναι χαρούμενο... το τέλος μου δεν είχε καμία σχέση με την κυτταρίτιδα.

Εκατοντάδες σκηνές περιπλανιόντουσαν στο βασανισμένο μυαλό μου, θυμήθηκα κάθε λέξη του σεναρίου που μου πήρε χρόνια να γράψω, αλλά υπήρχαν ακόμα κάποιες κενές σελίδες, μπορούσα να κάνω μόνο ένα πράγμα, να χρησιμοποιήσω αυτοσχεδιασμό για να ολοκληρώσω τις τελευταίες σκηνές της

πράξης.

Άρχισα να αισθάνομαι την ευφορία που σε πιάνει όταν ακούς τις τελευταίες λέξεις, αυτές που έβαλαν

τέλος στην αναπαράσταση, οπότε μου έμειναν λίγες γραμμές να πω.

Με ένα απλό κομμάτι χαρτί πήγα ξανά στη σκηνή για να γράψω αυτό που μου φώναξε ο χαρακτήρας μου και μετά εξαφανίστηκα στα παρασκήνια.

Πήρα ένα αντικείμενο που ήταν μέρος των στηρίγματα της λειτουργίας μου, αυτό το αντικείμενο που θα ήταν καθοριστικό για το τέλος της εργασίας, ένα περίστροφο Spirlet 12 mm που είχα προετοιμάσει προηγουμένως με μία μόνο σφαίρα.

Έβαλα τον εαυτό μου στο κέντρο της σκηνής, οι προβολείς δεν λάμψουν, μετά από όλα μου άρεσε πάντα το

όραμα του θεάτρου στο σκοτάδι, ήταν καλό που ήταν το τελευταίο πράγμα που σκέφτηκα.

Άφησα το κομμάτι χαρτί δίπλα μου και τοποθέτησα το περίστροφο στο sien μου, περπάτησα τη θέα σε κάθε γωνιά του αίθριου των καθισμάτων, του ημιώροφου και του αμφιθεάτου, τώρα σε πλήρες σκοτάδι, και μετά από αυτό τράβηξα τη σκανδάλη.

Και αυτό ήταν το τέλος μου, η τελευταία μου παράσταση, το μόνο πράγμα που έμεινε στη σκηνή ήταν ένα αδρανές σώμα και ένα σημείωμα με το τέλος του σεναρίου της ζωής μου.

Υποθέτω ότι αναρωτιέστε τι έγραψα σε χαρτί, καλά, αυτό είναι μόνο φαντάζεται από εκείνους που ήξεραν την αγάπη μου για το θέατρο, θα πω απλά ότι, αυτή τη φορά, "η παράσταση δεν πρέπει να συνεχιστεί"...

D r e a m s

 D r e a m s

Ανάμεσα στα όνειρα σε είδα ένα βράδυ και ήθελα να μην ξυπνήσω ποτέ, αλλά τώρα κάθε βράδυ ξυπνάω από το φως σου, ένα φως που δεν θα σβήσει ποτέ, μια λάμψη αντάξια του μεγαλύτερου άστρου που με τη ζέστη του σβήνει όλη μου την ταλαιπωρία.

Φαίνεται ότι έχετε γίνει εμμονή, ψάχνω για το βλέμμα σας κάθε στιγμή, και κάθε βράδυ, όταν κοιτάζετε τον ουρανό, ρωτάω το φεγγάρι πώς είναι δυνατόν να σας λατρεύει με αυτόν τον τρόπο.

Πώς μπήκες στα βάθη της ψυχής μου; Τι έκανες για να γίνεις αυτό που αγαπώ περισσότερο;

Είσαι το συναίσθημα της λαχτάρας που σημαδεύει τη ζωή μου, αν σε δω είναι επειδή δεν μπορώ παρά να σε δω, γιατί τη δεύτερη στιγμή που λέω αντίο αρχίζω ήδη να μου λείπεις.

Και με αποκαλούν τρελό να σε ακολουθώ όπου κι αν πας, γιατί είσαι το μόνο θέμα της σκέψης μου... γιατί λατρεύω την τρέλα αν μου φέρει το όνομά σου, πολλές από τις πληγές μου μπορεί να προκλήθηκαν από σένα, αλλά με λίγο χρόνο τις θεράπευσες με τέτοιο τρόπο ώστε να μην τις θυμάμαι πια, και τώρα ξέρω ότι κάθε νέα στιγμή στο πλευρό σου θα διαγράψει όλο τον πόνο που ήδη έζησε, ξέρω ότι θα μείνω μόνο με τις καλές στιγμές του παρελθόντος για να γράψω τις νέες που μου φέρνουν άλλες νύχτες, και όλα θα είναι μαγικά και πάλι, όσο κι εσύ.

Δεν χάνω την ελπίδα μου, σκέφτομαι συνέχεια κάθε εμπειρία, συνεχίζω να σε σκέφτομαι σιωπηλά και δυνατά, θέλω να συνεχίσω ένα παλιό όνειρο που νόμιζα ότι είχε τελειώσει εντελώς και έτσι να ξεχάσω τις κακές αφυπνίσεις.

Γιατί μόνο μαζί σου ζω στα όνειρα, αυτό το όνειρο φέρει το όνομά σου για πάντα.

Σκοτεινή ψυχή που ρωτάει με την ελαφρότητα του ανέμου, πού είσαι;, αν και ξέρω πολύ καλά πού βρίσκεσαι, αναζητώ μόνο την ηρεμία που μεταδίδει το γεγονός ότι το ακούς από το στόμα σου.

Ξέρεις ότι στο μυαλό μου κάθε γωνιά που έχεις επισκεφτεί είναι τραβηγμένη, ακόμα και χωρίς να έχω πάει εκεί; Φαίνεται αδύνατο πώς το μυαλό μου ακολουθεί τα βήματά σου, αλλά είναι εύκολο αν αφήσεις τα ίχνη τόσο καλά σημαδεμένα. Γιατί το κάνεις έτσι; Πες μου, θέλεις να σε βρω?... ακόμα δεν ξέρεις ότι είμαι στα μάτια εκείνων που σε βλέπουν κάθε βράδυ; "Ακόμα κι αν δεν είμαι εκεί, είμαι μαζί σου" θυμάσαι;

Σε κάθε μέρος, σε κάθε λέξη, σε κάθε τραγούδι...

Και τώρα ζω μόνο μετρώντας μέρες, ξεχνώντας στιγμές για να ανανεώσω κάθε κατάσταση στο πλευρό

σου, τώρα ονειρεύομαι μόνο ένα γλυκό σκοτάδι, και ονειρεύομαι ότι νιώθω ελεύθερος...

Ελεύθερος και ευτυχισμένος, και αν τα όνειρα δεν ζουν απλά το κάνουν πραγματικότητα, τελειώνω με την απόσταση, απλά τραγουδάς τις νότες που λαχταρούν τα αυτιά μου και δημιουργείς εκείνες τις στιγμές γεμάτες μαγεία, στις οποίες νιώθω ότι το να μπορώ να σε ακούω είναι η μεγαλύτερη τύχη μου.

Επειδή απλά σ' αγαπώ, γιατί αναπόφευκτα μου λείπεις κάθε δευτερόλεπτο, γιατί με μαγικό τρόπο είσαι η ζωή μου, γιατί χωρίς εσένα δεν μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο ευτυχίας, έναν κόσμο γεμάτο ψευδαισθήσεις... ένας κόσμος εν ολίγοις.

κάθε μέρος, σε κάθε λέξη, σε κάθε τραγούδι...

Και το ξέρω, και το ξέρεις, ξέρουμε ότι πολύ σύντομα θα υπάρξουν νέες νύχτες για να προσθέσουμε στο άλμπουμ των αναμνήσεων, είτε πρόκειται για ένα, δύο ή

τρία, αν όχι δώδεκα καμπάνες θα θυμούνται εκείνες που έχουν ήδη ζήσει και εικοσιτέσσερις ώρες θα περιμένω να έρθουν.

Σε κάθε μέρος που είσαι η ψυχή μου είναι μαζί σου, με κάθε λέξη που λες ή ακούς είναι η μακρινή μου ανάμνηση, σε κάθε τραγούδι που σφυρίζει τη νύχτα είναι όλη η ελπίδα μου μέσα σου, γιατί σε κάθε μέρος, σε κάθε λέξη, σε κάθε τραγούδι, μαζί σου είμαι...